Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

περιοδικό "ΔΡΥΣ" / 28 Ιουνίου 2016






               ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΤΑΣ:
ΚΑΙ ΜΟΥ ‘ΠΑΝΕ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΠΩΣ ΤΙΣ ΕΛΕΓΑΝ “ΓΕΦΥΡΙ”



Θα θέλαμε να μάθουμε πώς προέκυψε η αλλαγή πορείας στη ζωή σας. (Πώς ένας καμπίσιος, όπως λέει κι ένας φίλος σας ποιητής, μετατράπηκε σε βουνίσιο). Ποιο ήταν το σημείο καμπής; 

Το σημείο καμπής;  Ήταν το 1982, όταν πέρασα ένα γεφύρι στο Ζαγόρι και βρέθηκα ψηλά. Αγαπώ τη θάλασσα, ευγνωμονώ τον κάμπο, μα άλλο να βλέπεις μακριά και άλλο από ψηλά. Από ύψος, έχεις τη δυνατότητα να συγκρίνεις -ο καθείς στα μέτρα του- και να σκέφτεσαι πιο ψύχραιμα.

Τώρα, μετά από τρεις δεκαετίες, πώς βλέπετε εκείνη την περίοδο της ζωής σας και την πιθανότητα να είχατε ασχοληθεί με κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που κάνετε. Κάτι ίσως που δεν θα ήταν τόσο παραγωγικό…

Κακά τα ψέματα, παραγωγικός είσαι μόνο όταν ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς. Ευτυχώς ή δυστυχώς, είχα βαθμό προσαρμοστικότητας μηδέν, γι’ αυτό το πάλεψα πολύ έως να συναντηθώ με κάτι που θα με κρατούσε ψυχικά έφηβο. Έως ότου βρήκα κάποιες πέτρες, σμιλεμένες με νόημα, να αιωρούνται πάνω απ’ το νερό και μαγεύτηκα -ρώτησα και μου απάντησαν πως τις έλεγαν “γεφύρι”.

Αναφέρετε κάπου πως ενώ στις χώρες της τ. Γιουγκοσλαβίας υπήρχε από τη δεκαετία του 1970 αρχείο γεφυριών και στην Αλβανία είχαν γίνει αρκετά βήματα, στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτα. Συντρέχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος γι’ αυτό;

Δυστυχώς δεν αφορά μόνο τα γεφύρια. Το έχει διαπιστώσει πολύ νωρίς -ποιος άλλος;-  ο ποιητής, γράφοντας πως  “όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει”. Το θέμα βέβαια είναι το “γιατί;”. Πιστεύω πως το παρελθόν βαραίνει υπέρμετρα εδώ και θέλει κότσια για να μπεις στο στίβο. Όσοι το τόλμησαν αληθινά, πέτυχαν -πολλά τα παραδείγματα! Αν βέβαια εστιάσουμε αποκλειστικά στο σήμερα, τότε φλερτάρουμε με τη μελαγχολία. Το «οικονομικό» πάντως είναι το άλλοθι.

ΒΛΕΠΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με κλικ >>>  ΕΔΩ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου